Thursday, January 6, 2011

கடைசியில் நானும் ....



பொதுவாக எனக்கு

கவிதையைப்பிடிப்பதில்லை !


என்னைப்பொறுத்தவரை

கவிதை என்பது

அழகான பொய்

பொய்யான அழகு !


முன்பெல்லாம் அது

எதுகைக்கும் , மோனைக்கும்

முடிச்சுப்போடும்

விததையாய் இருந்தது .


இப்போதோ

உரைநடைகளை

உடைத்து அடுக்கும்

விந்தையாகி விட்டது.


என்னைப்பொறுத்தவரை

கவிதைகள் யதார்த்தத்தின் எதிரிகள் .


அடுத்த வேளை சோற்றுக்கு

வக்கில்லாத எவனும்

வக்கனையாய் கவி பாட முடியாது .

பாரதியை விடுங்கள்

அவன் நியதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் .


இங்கு பெரும்பாலான கவிதைகள்

காதலைத்தான் மொழி பேசுகின்றன .


ஒரு மழை தூறும் மதிய வேளையில்

நீ என்னிடம் காதலைச்சொன்னாய்

மறுக்க எனக்கு தைரியமில்லை !


நாம் கடற்கரைகளில் காதலித்தோம் ,

மின்னஞ்சல்களில் நேசித்தோம் ,

செல் பேச்சுக்களுக்கு இடையே தான்

சிறிதளவு சுவாசித்தோம் !


ஒரு அந்தி மாலைப்பொழுதில்

நாம் இணைந்து இருந்த ஏகாந்த வேளையில்

நான் உன்னிடம் சொன்னேன் ,


" அன்பே ,

இனி இருட்டும் முன்பு

இல்லம் திரும்புவோம் " என்று .


நீ வழக்கம் போல

கண்களால் " ஏன் " என்றாய் .


நான் உன்னிடம் ,

" உனது அழகைப்பார்த்து

அவள் வெட்க்கித்தலை குனிந்து கொள்கிறாள் "

என்றேன் பிறை நிலாவைக்காட்டி !





No comments:

Post a Comment